Convallaria majalis – konwalia majowa, lanuszka

Convallaria majalis – konwalia majowa, lanuszka


Convallaria majalis - konwalia majowa, lanuszka
Convallaria majalis – konwalia majowa, lanuszka

Dekoracyjność: Białe pachnące kwiaty, kobierzec ciemnozielonych liści.

Pochodzenie i opis: Rośnie dziko od Europy do zachodniej Azji, także bylina krajowa (północna Polska, Mazowsze), w wilgotnych lasach mieszanych i liściastych. Na stanowiskach naturalnych znajduje się pod częściową ochroną (egzemplarze kwitnące). Wysokość 10-30 cm. Pokrój kobiercowy. Korzeni się płytko, główna masa korzeni znajduje się w warstwie do 14 cm. Wytwarza podziemne kłącza, które po kwitnieniu przestają rosnąć, a ich rolę przejmują nowe rozgałęzienia kłączy. Liście duże, nagie, sztywne, ciemnozielone, o równoległym unerwieniu, żółknące na jesieni.

Jesienią pojawiają się owoce konwalii
Jesienią pojawiają się owoce konwalii

Pęd kwiatostanowy otulony jest 2-3 liśćmi, wyrasta on z kłączy dwuletnich. Kwiaty zebrane w jednostronne grona, dzwonkowate, białe, pachnące. Kwitnienie w V-VI. Owoce to czerwone, trujące jagody, które potrafią wytrzymywać się na roślinie nawet do następnego kwitnienia. Ponadto cała roślina jest trująca. Roślina długowieczna. Gatunek bardzo ekspansywny (porównywalny do perzu). Na stanowiskach naturalnych objęta ochroną gatunkową.

Wymagania: Stanowisko lekko ocienione, a nawet słoneczne na glebie średnio wilgotnej. Na stanowiskach zbyt zacienionych konwalie kwitną znacznie słabiej, albo wytwarzają tylko liście. Jednakże doskonale rosną pod drzewami. Gleba przeciętna, lekka, próchniczna, wilgotna. Zbyt ciężką glebę należy rozluźnić kompostem lub piaskiem. Odmiany uprawne wymagają odczynu obojętnego lub tylko lekko kwaśnego (pH 6,5-7,0).

Uprawa: Podłoże przed sadzeniem musi być dobrze odchwaszczone, zwłaszcza z kłączy perzu. Przed sadzeniem należy skrócić korzenie na długość 10-12cm. Głębokość przykrycia kłączy wynosi 2-3cm. Najlepiej sadzić w podłoże w drugim roku po oborniku i zasilanej nawozami mineralnymi. W następnych latach zasadnicze nawożenie stosuje się w okresie od kwitnienia do połowy VIII lub bardzo wczesną wiosną. Wskazane jest od czasu do czasu zasilić kompostem. W miarę rozrastania się roślin ograniczać rozprzestrzenianie się tego gatunku. Dobrym zabezpieczeniem przed nadmiernym rozrastaniem się kłączy może być pasek papy lub grubej folii wkopany pionowo w ziemię na głębokość ok.20cm.

Pędzenie konwalii: Kłącza przeznaczone do pędzenia wykopuje się późną jesienią, gdy zaczynają zasychać liście, oczyszcza z ziemi i zaschniętych liści i sortuje na kłącza z pąkami kwiatowymi i z pąkami liściowymi. Kłącza z pędami kwiatostanowymi są grubsze i tępo zakończone – najczęściej w drugim lub trzecim roku uprawy. Kłącza te, z korzeniem o długości min.10-12 cm, sadzimy do doniczek lub skrzynek w czysty torf lub piasek co 2-3 cm. Do czasu rozpoczęcia pędzenia kłącza dołujemy w chłodnym miejscu (0-2oC) i systematycznie podlewamy. Już na początku XI możemy przystąpić do pierwszego terminu pędzenia. Korzenie skracamy do ok.10 cm. Aby przyspieszyć zakwitanie należy kłącza wykąpać w wodzie o temp.30-35oC przez 8-12 godzin.

Tak przygotowane kłącza sadzimy do pojemników z piaskiem, trocinami i mchem co 3 cm od siebie, pąki muszą wystawać nad ziemię. Pojemniki umieszczamy w pomieszczeniu o temperaturze pokojowej, początkowo w ciemności. Gdy pędy wyrosną na wysokość ok.10 cm, wystawiamy je na światło, gdzie konwalie zakwitną po 4-5 tygodniach. Drugi termin pędzenia przypada na drugą połowę zimy. Termin ten nie wymaga kąpieli kłączy. Od połowy I pojemniki stojące w chłodnym miejscu przenosimy do ciepłego pomieszczenia, gdzie po 3-4 tygodniach otrzymamy kwitnące rośliny. Po zakwitnięciu konwalii warto jest obniżyć temperaturę w pomieszczeniu do ok.10-15oC, co przedłuży okres kwitnienia.

Rozmnażanie: Przez sadzonki kłączowe z kłącza jednorocznego, z przynajmniej jednym pąkiem w X-XI. Sadzenie na głębokość 2,5cm, w rozstawie co 10cm.

Zastosowanie: Do obsadzania dużych powierzchni pod drzewami, wraz z paprociami, do zazieleniania miejsc zacienionych, tam gdzie nie uda nam się trawa. Pod dużymi drzewami należy konwalii zapewnić większą wilgotność. Z ogromnym powodzeniem stosowana jako kwiat cięty oraz do pędzenia. Trujące substancje znalazły zastosowanie w lecznictwie. Surowcem zielarskim jest ziele z rozkwitającymi kwiatami. W mniejszym stężenie sok konwalii używany jest do produkcji leków homeopatycznych, leczących choroby układu sercowo-naczyniowego.


POZOSTAŁE GATUNKI:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *