Crocus vernus – krokus wiosenny, szafran

Crocus vernus – krokus wiosenny, szafran


Crocus vernus - krokus wiosenny, szafran
Crocus vernus – krokus wiosenny, szafran

Dekoracyjność:  Wczesnowiosenne fioletowe, białe i żółte kwiaty, trawiaste liście z białym paskiem.

Pochodzenie:  Rośnie dziko w Europie Środkowej. W Polsce rośnie dziko w Tatrach, Gorcach, Bieszczadach. Największe stanowiska krokusów (gatunki – Crocus heuffelianus i Crocus scepusiensis rosną na Polanie Chochołowskiej i Hali Gąsiennicowej w Tatrach).

Crocus vernus - krokus wiosenny, szafran
Crocus vernus – krokus wiosenny, szafran

Opis: Gatunek wytwarza jednoroczne bulwy okryte łuskami (a nie jak się często mylnie podaje – cebule!!!). Wysokość ok. 15 cm. Liście trawiaste często z białym paskiem po środku. Kwiat nie jest zróżnicowany na kielich i koronę, u dołu zrośnięty w długą rurkę, zbudowany z 6 płatków o fioletowej, białej lub żółtej barwie i żółtych pylnikach (z szafranu zbiera się pyłek – najdroższą przyprawę świata). Coraz częściej spotyka się odmiany z barwnymi paseczkami na płatkach. Kwitnie w III-IV.  Liście i kwiaty wyrastają niemal równocześnie. Liście żółkną i zasychają w V/VI.

Wymagania: Dobrze rośnie na stanowiskach wilgotnych i słonecznych. Gleba najlepiej próchniczna, wilgotna całą wiosnę, dobrze zdrenowana, o odczynie lekko kwaśnym lub obojętnym. Bardzo dobrze znoszą niskie temperatury. Niska temperatura sprzyja kwitnieniu, a zbyt wysoka (np. gdy trzymamy pędzone krokusy w mieszkaniu) – tworzeniu liści (słabsze kwitnienie).

Bulwy krokusa
Bulwy krokusa

Uprawa: Uprawa w płodozmianie podobnie jak u tulipana (drugi rok po oborniku, jesienią nawóz zielony). Sadzenie do gruntu we wrześniu. Głębokość sadzenia – 6-8 cm. Przed zimą zagony należy okryć korą lub torfem. Wykopywanie (jeżeli jest konieczne, najlepiej co 2-3 lata) w VI. Przechowywanie w temp. 20-23oC. Bulwy mogą być pędzone w I-III na sprzedaż w okresie Dnia Kobiet i Wielkanocy.

Zastosowanie: Doskonale nadaje się do tworzenia grup, szczególnie w połączeniu z fioletowo i żółto kwitnącymi roślinami. Bardzo dobrze wygląda w ogrodzie skalnym oraz w grupach na trawniku. Doskonała roślina do pędzenia. Gatunek miododajny.

Rozmnażanie: Przez oddzielanie bulw przybyszowych od zamierającej bulwy matecznej w okresie letniego spoczynku. Z jednej bulwy każdego roku powstaje kilka bulw przybyszowych. Do gruntu sadzi się je jesienią.

Istnieją także gatunki krokusów jesiennych, zakwitających we IX i X, w stanie bezlistnym (np. Crocus speciosus). Sadzimy je do gruntu już w VIII.


POZOSTAŁE GATUNKI CEBULOWE:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *