Hepatica nobilis, Hepatica triloba, Anemone hepatica – przylaszczka pospolita, trojanek trzyłatowy

Hepatica nobilis, Hepatica triloba, Anemone hepatica – przylaszczka pospolita, trojanek trzyłatowyBardzo wdzięczna, choć niepozorna roślina o wczesnowiosennych kwiatach, będących symbolem wiosny i błyszczących zimozielonych liściach. W ogrodach niezbyt popularna ze względu na spore wymagania uprawowe.


Pochodzenie i opis: Europa, Azja, także gatunek rodzimy (głównie na wyżynach południowej Polski, rzadziej na Mazowszu i Mazurach), rośnie w poszyciu lasów liściastych, szczególnie bukowych i dębowych oraz niezbyt gęstych zaroślach. Nie występuje w górach. Wysokość 10-20 cm. Wytwarza krótkie, ciemnobrązowe łuskowate kłącza. Tworzy bardzo szybko rozrastający się i zaborczy kobierzec. Liście trójklapowe, z wierzchu ciemnozielone, błyszczące i skórzaste, pod spodem czerwonawe, zimozielone, kształtem przypominające wątrobę (gr. hepaticos – wątroba). Początkowo liście zaopatrzone są w srebrzyste włoski, które chronią roślinę przed wiosennymi przymrozkami. Kwiaty niebieskie, różowe, czerwonawe lub białe (obserwowana duża zmienność), osadzone pojedynczo na cienkich pędach. Pojedynczy kwiat nie jest bardzo okazały, natomiast w dużych skupiskach kwitnące przylaszczki wyglądają imponująco. Kwitnienie w II-IV, jeszcze przed rozwojem liści. Kwiaty zamykają się i zwisają w dół w czasie deszczu i wieczorem. Płatki kwiatowe w czasie postępu kwitnienia wydłużają się dwukrotnie. Kwitnienie jednego kwiatu trwa ok. tygodnia. Kwiaty są owadopylne (pszczoły, motyle). Owocem jest niełupka. Łatwo zawiązuje duże ilości nasion rozprzestrzeniających się dzięki mrówkom (nasiona posiadają specjalne smaczne wyrostki – elajosomy) Jeżeli znajdzie dla siebie dobre warunki, to może szereg lat rosnąć w tym samym miejscu. Gatunek częściowo chroniony w naturalnych stanowiskach.  Roślina lekko trująca.

Hepatica nobilis - przylaszczka pospolita, liścieWymagania: Potrzebuje stanowiska pół cienistego lub cienistego, ciepłego. Doskonale czuje się pod koronami drzew i krzewów. Przylaszczce nie przeszkadza sąsiedztwo korzeni drzew. Gleba powinna być wilgotna, próchniczna, ciepła i koniecznie wapienna (zasadowa lub obojętna). Najlepsza jest dla niej gleba ciężka i gliniasta. Nie będzie natomiast rosła na glebie piaszczystej, suchej i kwaśnej. Jest odporna na mróz i dobrze znosi nasze zimy. Jest odporna na choroby i szkodniki.

Uprawa: Warto przed posadzeniem przylaszczki przekopać glebę z kompostem i ziemią gliniastą. Co roku późną jesienią (lub ewentualnie późną wiosną) warto obłożyć rośliny kompostem liściowym. Nie wymaga okrycia na zimę. Przylaszczka nie lubi częstego przesadzania. Liście przylaszczki są chętnie zjadane przez ślimaki.

Rozmnażanie: Przez wysiew nasion zaraz po dojrzeniu w zimnym inspekcie. Nasiona kiełkują bardzo łatwo (ok.30 dni), ale siewki są bardzo delikatne i wymagają sporej wilgotności i ocienienia (dlatego samosiewy najczęściej giną z przesuszenia). Można też stosować podział po kwitnieniu (V-VI lub w VIII). Rozmnożone rośliny dość dobrze się przyjmują i kwitną wcześniej niż rośliny rozmnożone z nasion.

Zastosowanie: Jako runo parkowe pod drzewami i krzewami, w alpinarium, najlepiej w niewielkich grupach pośród kamieni, na wiosenne rabaty. Roślina lecznicza, młode liście stosowane są w chorobach nerek, pęcherza moczowego i wątroby. Napar z suchych liści jest stosowany przy zapaleniach i krwawieniach w jamie ustnej.


Podobne artykuły:


Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież

Please publish modules in offcanvas position.

Free Joomla! template by L.THEME

Galeria zdjęć

roślin ozdobnych

camera