Robinia pseudoacacia – robinia akacjowa, robinia biała (grochodrzew)


Robinia pseudoacacia - robinia akacjowa, robinia biała (grochodrzew)
Robinia pseudoacacia – robinia akacjowa, robinia biała (grochodrzew)
Robinia pseudoacacia - robinia akacjowa, robinia biała (grochodrzew)
Robinia pseudoacacia – robinia akacjowa, robinia biała (grochodrzew)

Robinia pseudoacacia – robinia akacjowa w Polsce często jest mylnie nazywana akacją. Wszyscy ją doskonale znamy i traktujemy jak nasze rodzime drzewo. Kojarzy nam się z zapachem lata i z pysznym miodem akacjowym. Nie każdy jednak wie, że jest to przybysz zza oceanu.

Występowanie: Rośnie dziko w Ameryce Północnej. W Polsce gatunek zdziczały, aklimatyzowany, traktowany jak gatunek rodzimy.

Korona robinii przyjmuje często bardzo fantazyjne kształty

Opis: Szybko rosnące drzewo, dorastające do kilkunastu metrów. Pień z mocno spękaną korą, często pokrzywiony i nieładny, z licznymi naroślami. Korona jest nieregularna, luźna, często niezbyt dekoracyjna. Daje liczne odrosty korzeniowe, przez co zaliczane jest do roślin ekspansywnych, bardzo łatwo rozmnażających się. Pędy zaopatrzone w ostre ciernie pochodzenia przylistkowego. Pędy często mocno powyginane, łamliwe. Liście pierzasto złożone, z kilkunastoma, nieparzystymi listkami (15-19). Liście gładkie, nagie, późno rozwijają się wiosną (koniec V), są wrażliwe na przymrozki, jesienią często opadają zupełnie zielone po pierwszym przymrozku.

Najbardziej dekoracyjne u tego gatunku są kwiaty – typowe dla rodziny bobowatych (dawniej motylkowych), o symetrii grzbiecistej. Kwiaty białe, pachnące zebrane w długie zwisające grona. Kwitnienie w VI. Kwiaty wybitnie miododajne (miód akacjowy), można je też dodawać na surowo do deserów lub smażyć z nich konfitury. Owoce nie są dekoracyjne – są to wydłużone strąki, stopniowo brunatniejące, utrzymują się na drzewie do wiosny.

Wymagania: Gatunek wybitnie pionierski – dobrze rośnie nawet na jałowych zniszczonych glebach, choć najładniej kwitnie i przyrasta na glebach żyznych, dobrze przygotowanych glebach. Nie znosi jedynie gleb podmokłych, zlewnych i zimnych. Korzenie robinii wchodzą w symbiozę z bakteriami wiążącymi azot atmosferyczny (jak inne motylkowe), dlatego stosowana jest do użyźniania gleby w ten pierwiastek. Najlepiej czuje się w miejscach nasłonecznionych, ciepłych i zacisznych. Dobrze znosi warunki miejskie. Może być intensywnie cięta.

Zastosowanie: Walory dekoracyjne głównie w okresie kwitnienia. Sadzona głównie jako gatunek glebochronny i poprawiający strukturę zniszczonej gleby (wysypiska, wyrobiska, hałdy itp) i chroniący przed erozją (obsadzanie zboczy i osypisk). Jeden z najcenniejszych gatunków miododajnych (miód akacjowy). Kwitnienie robinii przypada na okres wylotu nasionnicy trześniówki, dlatego gatunek ten traktowany jest przez sadowników jako roślina  sygnalizacyjna. Drewno ma twarde i bardzo trwałe.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.