Phlox paniculata, Phlox decussata – płomyk wiechowaty, floks wiechowaty


Phlox paniculata, Phlox decussata - płomyk wiechowaty, floks wiechowaty
Phlox paniculata, Phlox decussata – płomyk wiechowaty, floks wiechowaty
Dekoracyjność

Jest to gatunek przeżywający ostatnio swój renesans. Niegdyś symbol każdego wiejskiego ogródka, odszedł później w cień by obecnie znów wrócić do łask ogrodników. I dobrze, gdyż bogactwo odmian i barw kwiatów oraz ogromna trwałość tego gatunku powinny go postawić w czołówce letnich bylin ogrodowych. Wprawdzie płomyk ten należy do gatunków dość wymagających, ale trud włożony w przygotowanie mu odpowiedniego miejsca zaowocuje niezapomnianymi efektami kolorystycznymi przez wiele lat.

Pochodzenie i opis

Gatunek wyjściowy rośnie dziko w średnio wilgotnych lasach i na brzegach wód Ameryki Północnej. Obecnie uprawiane odmiany otrzymano w wyniku prac hodowlanych nad gatunkiem botanicznym (który ma małe znaczenie dekoracyjne i kwiaty o zmiennych barwach). Wysokość 50-150 cm. Tworzy wzniesioną kępę. Pędy są  sztywne, zielone, u nasady drewnieją. Liście podługowate, zielone. Kwiaty o barwie zależnej od odmiany, zebrane w gęste, wierzchotkowate, mocno rozgałęzione baldachogrona. Kwiaty przyjemnie pachną. Kwitnienie VII-IX, a ścinanie przekwitniętych kwiatostanów powoduje powtórne kwitnienie. W dobrych warunkach gatunek długowieczny.

Wymagania

Gatunek dość wymagający. Stanowisko nasłonecznione (ale chłodne) lub półcieniste. W pełnym słońcu rośliny kwitną krócej, a kwiaty tracą barwy. Gleba średnio wilgotna do wilgotnej, dobrze zdrenowana, żyzna, próchniczna, może być lekko kwaśna. Na glebach ubogich i zbyt łatwo wysychających istnieje większe ryzyko wystąpienia niszczyka zjadliwego. Im żyźniejsza gleba tym rośliny są okazalsze i lepiej kwitną. Jest gatunkiem całkowicie mrozoodpornym.

Uprawa

Regularnie podlewać, aby gleba była stale wilgotna. Zbyt lekką glebę należy koniecznie doprawić nawozem organicznym z dodatkiem np. torfu. Należy uszczykiwać pędy przed pojawieniem się pierwszych pąków kwiatowych (wpływa to na znacznie obfitsze, choć późniejsze kwitnienie), przycinać przekwitłe pędy kwiatostanowe (co powoduje przedłużenie kwitnienia) oraz usuwać wszelkie chore pędy. Nie dopuszczać do rozsiewania się nasion, gdyż samosiewy mają wyblakłe barwy i bardzo szybko zagłuszają odmiany uprawne. Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia chorób i szkodników należy rośliny sadzić niezbyt gęsto. Jest to gatunek bardzo żarłoczny i po 6-8 latach warto rośliny przesadzić ( rośliny całkowicie wyczerpują glebę, co objawia się słabszym wzrostem i kwitnieniem). Wiosną warto rośliny zasilić nawozem wieloskładnikowym np. Azofoską. W czasie wilgotnego ciepłego lata łatwo ulega mączniakowi prawdziwemu. Liście wyglądają wtedy jak oprószone mąką. Warto profilaktycznie zastosować oprysk jednym z dostępnych na rynku fungicydów.

Rozmnażanie

Przez podział z wykorzystaniem młodych, zewnętrznych fragmentów karpy (są mniej podatne na choroby), przez sadzonki wierzchołkowe w VI, z roślin 2-3-letnich oraz przez sadzonki korzeniowe.

Zastosowanie

Typowa roślina na słoneczne rabaty i do ogródków wiejskich. Stosowany na kwiat cięty (długo stoją w wazonie i mają przyjemny zapach). Gatunek chętnie odwiedzany przez motyle i przez nie zapylany.


0

Napisz komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Rośliny ozdobne